Udział zewnętrzny we Mszy i Adoracji

Ankieta powstała z inspiracji wypowiedziami w wątku pt. bylem wczoraj w kosciele.

Przez recytację rozumiem np. głośne odmawianie Różańca, dialog normalnym głosem podczas Mszy.

msza: milczenie - szeptane litanie etc. oraz spiew 30-zwrotkowcow ;-)
adoracja jesli w frmie nabozenstwa zorganizowanego to: spiew, recytacja

A przepraszam różaniec na Mszy to kto doda? Ja? 

Powinna być jeszcze opcja: w mojej parafii nie ma Adoracji NS...

WTF?
 

Zaznaczyłem ostatnią, bo każda z tych form jest jak dla mnie odpowiednia. Choć nawet przy śpiewanych Mszach czy głośnych, wspólnych adoracjach lubie się na chwilę "wyłaczyć" i jechac po swojemu.

Powinna być jeszcze opcja: w mojej parafii nie ma Adoracji NS...

A adoracja przy Grobie Pańskim?

Powinna być jeszcze opcja: w mojej parafii nie ma Adoracji NS...

A adoracja przy Grobie Pańskim?

Przepraszam, czy Panowie odróżniają adorację od wystawienia, czy tylko ja operuję takimi podziałami.?

Ale adorować Pana Jezusa można również podczas wystawienia (zwanego potocznie adoracją). Natomiast w sensie ścisłym ma Pan rację: rozróżnia się adorację (urządzaną w dowolnym czasie) od wystawienie Najświętszego Sakramentu (ściśle związanego z liturgią).

Podobny konflikt językowy występuje, ilekroć mówimy o święceniu pojazdów czy innych przedmiotów codziennego użytku. Dlatego lubująca się w precyzji terminologicznej odnowa posoborowa musiała poprzerabiać średniowieczne modlitwy przy błogosławieństwach tak, by w żadnej nie pojawiło się słowo "consecrare".

A to słowo consecrare pasuje w takiej sytaucji. To nie posoborowie tym razem ma rację?

A jaka Msze ma Pan na mysli?

A jaka Msze ma Pan na mysli?

Wszystkie, bez względu na formę i obrządek.

A to słowo consecrare pasuje w takiej sytaucji. To nie posoborowie tym razem ma rację?

Właściwie, powinienem był napisać: "odnowa okołosoborowa" (= ciąg zmian w liturgii od lat 50-tych ubiegłego stulecia), bo na przykład Mszał Rzymski z 1962 r. nie został przecież pomyślany jako dzieło skończone, lecz jako jeden z etapów reformy.

Weźmy obrzęd, zwany tradycyjnie poświęceniem wody święconej (posoborowy liturgista poprawiłby: "Nie ma wody święconej, tylko woda pobłogosławiona!"). W 1961 roku stąd i z modlitw pozostałych błogosławieństw zawartych w drugiej części Pontyfikału Rzymskiego usunięto słowa "sanctificare" i "consecrare", jako odnoszące się wyłącznie do obrzędów konsekracyjnych. Czy słusznie? Niech się wypowiedzą latyniści.

Czy słusznie? Niech się wypowiedzą latyniści.

Latynistą nie jestem, ale wydaje mi się, że z językowego punktu widzenia - niesłusznie.

Consecrare odnosiło się bowiem w łacinie klasycznej głównie do rzeczy, a benedicere (pisane jako bene dicere) do osób.

Np. u Cycerona można znaleźć  candelabrum consecrare Jovi Optimo Maximo, a u Cezara
locus consecratus. Skoro w stosunku do świecznika lub miejsca można użyć consecratus, to można i do wody.

Natomiast jestem pewien, że Cycero i Cezar byliby zdumieni słysząc, że ktoś aquam bene dicit.

Pół biedy z poświęceniami, gorzej z wytłumaczeniem słów "Haec commixtio et consecratio Corporis et Sanguinis...". Poza tym warto zwrócić uwagę, że zwykle o najważniejszym momencie Mszy świętej mówi się "konsekracja", to jednak nabożeństwo wielkopiątkowe nosiło nazwę "Missa Praesanctificatorum" (kalka z greki)