Forum Krzyż
Witamy, Gość. Zaloguj się lub zarejestruj.
Lipca 18, 2024, 14:18:08 pm

Zaloguj się podając nazwę użytkownika, hasło i długość sesji
Szukaj:     Szukanie zaawansowane
www.UnaCum.pl

Centrum Informacyjne Ruchu Summorum Pontificum
232275 wiadomości w 6635 wątkach, wysłana przez 1668 użytkowników
Najnowszy użytkownik: magda11m
Strona główna Pomoc Szukaj Zaloguj się Rejestracja
Forum Krzyż  |  Novus Ordo  |  Kościół posoborowy  |  Wątek: Ruch charyzmatyczny: emocjonalizm.
« poprzedni następny »
Strony: [1] Drukuj
Autor Wątek: Ruch charyzmatyczny: emocjonalizm.  (Przeczytany 2771 razy)
wiridiana
aktywista
*****
Wiadomości: 1255


gg 5253636

Ad altare Dei
« dnia: Czerwca 06, 2009, 18:37:49 pm »

Cytuj
Jednym z najbardziej szkodliwych zjawisk we współczesnym kościele chrześcijańskim jest powierzchowny emocjonalizm. Podkreślam powierzchowny, bo emocje są integralną częścią naszej psychiki i nie powinniśmy się ich wypierać. Pod pojęciem szkodliwy emocjonalizm rozumiem jednak postawy i zachowania sztucznie wywołane i podsycane przez niektórych łże-nauczycieli.

Jeszcze raz powtarzam, że emocje to dar, który otrzymaliśmy od Boga razem z naszym ciałem i duszą. Również w Piśmie Świętym odnajdujemy fragmenty opisujących ludzi, którzy pod wpływem Ducha Świętego przeżywają chwile wspaniałego uniesienia i radości. Czasami zdarzało się, że obecność Ducha Świętego była tak silnie wyczuwalna, że prowadziło to do fizycznych manifestacji, na przykład upadków, albo chwiejnego kroku.

 

Ludzie, którzy osiągnęli znaczącą dojrzałość w wierze i zostali obdarzeni szczególną łaską mogli też doświadczać Bożego nawiedzenia: proroctw, cudownych snów a nawet wyraźnych wskazówek co do postępowania i podejmowania życiowych decyzji.

 

Jak napisałem w jednym ze swoich artykułów, większość herezji bierze swe źródło z tzw. redukcjonizmu, a więc z wybiórczego traktowania nauk Pisma Świętego, a także postrzegania incydentalnych wydarzeń biblijnych jako powszechnych i obowiązujących wszystkich i w każdym czasie. Rzadko  kiedy herezja była jawnym zaprzeczeniem jakiejś prawdy, przeciwnie, starała się nadmiernie uwypuklić tę czy inną zasadę biblijną tworząc niejako karykaturę zdrowej nauki.

 

I właśnie to ta zasada znajduje swoje zastosowanie w emocjonalizmie. Mianowicie incydentalne wydarzenia Pisma Świętego zaczęto traktować jako treść powszedniego życia. To, co było świętem, ma być teraz naturalnym stanem każdego chrześcijanina. To, co przynależało wybitnym mężom Bożym, charakteryzuje się jako cechę, która winna być obecna w życiu przeciętnych, niedojrzałych i cielesnych chrześcijan, zanim jeszcze ta dojrzałość się w nich ukształtuje.

 

Jak wyraża się szkodliwy emocjonalizm?

 

Wzbudzanie emocji przez charyzmatycznych przywódców i uzasadnianie takiego zachowania wyrwanymi z kontekstu wersetami może prowadzić do wielorakich nadużyć, sprzecznych całkowicie z literą i duchem Pisma Świętego. Nadużyć tych jest bardzo wiele, a jako że sposoby działania sił ciemności są coraz to nowe, ciągle ich przybywa. Trudno opracować jednoznaczny i zamknięty katalog, ale chciałbym zwrócić uwagę na zachowania najczęstsze i silnie lansowane przez ruch charyzmatyczny. Oto one:

 

--- Padanie w duchu.

Padanie w duchu to nagła utrata równowagi skutkująca upadkiem wiernego na podłogę. Upadek ten najczęściej następuje w czasie zbiorowych seansów, po modlitwie lub nałożeniu rąk na wiernego przez prowadzącego seans. Często też obserwuje się występowanie specjalnej służby „łapaczy”, a więc ludzi, którzy przechadzają się wśród wiernych, aby kiedy to konieczne złapać ich upadających, by podczas upadku nie uderzyli o jakąś twardą krawędź i nie doznali obrażeń. Dziwne to, bo w moim rozumieniu działanie Ducha Świętego w wierzącym nigdy nie prowadziło do obrażeń fizycznych niezgodnych z wolą Bożą. Bóg też w całej rozciągłości Pisma Świętego nigdy nie sugerował powołania jakiejś specjalnej służby,  która miałaby na celu ratowanie ludzi przed skutkami działania Ducha Świętego.

To prawda, że mężowie Boży upadali z powodu działania Bożego, na ten przykład św. Paweł, o czym czytamy w Dziejach Apostolskich:

„(3) I stało się w czasie drogi, że gdy się zbliżał do Damaszku, olśniła go nagle światłość z nieba, (4) a gdy padł na ziemię, usłyszał głos mówiący do niego: Saulu, Saulu, czemu mnie prześladujesz? (5) I rzekł: Kto jesteś, Panie? A On: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz; (6) ale powstań i idź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić. (7) A mężowie, którzy z nim byli w drodze, stanęli oniemiali, głos bowiem słyszeli, ale nikogo nie widzieli. (8) I podniósł się Saul z ziemi, lecz gdy otworzył oczy swoje, nic nie widział; wiodąc go tedy za rękę, zaprowadzili go do Damaszku.” (Dzieje Apostolskie IX)

 

Wydarzenie to, a także inne, o których czytamy na kartach Biblii w niczym nie przypomina niedorzecznego i zdziecinniałego doświadczenia współczesnych charyzmatyków.

 

--- Histeryczny śmiech oraz wycie.

To zjawisko polega na wprowadzeniu się w czasie modlitwy w specjalny trans, który sprawia, że zamiast słów z ust modlącego wydobywa się histeryczny śmiech, rechot albo wycie przypominające wycie psa.

 

--- Wrzaskliwy bełkot.

Wrzaskliwy bełkot jest to nieudana podróbka daru Ducha Świętego, który w Biblii nazwany został mówieniem językami, a przez teologów jest określany mianem glosolalii. Dar ten polega na mówieniu obcymi językami, których obdarowany nie zna i nie może znać. Pismo Św. mówi:

 

(26) Cóż tedy, bracia? Gdy się schodzicie, jeden z was służy psalmem, inny nauką, inny objawieniem, inny językami, inny ich wykładem; wszystko to niech będzie ku zbudowaniu. (27) Jeśli kto mówi językami, niech to czyni dwóch albo najwyżej trzech, i to po kolei, a jeden niech wykłada; (28) a jeśliby nie było nikogo, kto by wykładał, niech milczą w zborze, niech mówią samym sobie i Bogu." (I List do Koryntian XIV)

 

Widzimy powyżej, że publiczne korzystanie z daru mówienia językami miało zupełnie inny charakter niż możemy to zauważyć na niektórych zebraniach charyzmatycznych. Przede wszystkim wykorzystanie tego daru służyło wszystkim zgromadzonym, jako że były osoba, który wypowiadany tekst tłumaczyła na język zrozumiały dla wszystkich zebranych. Wypowiedź taka zawierała zatem jakieś budujące treści.

To, co nazwałem wrzaskliwym bełkotem, to wykrzykiwanie podczas nabożeństwa niezrozumiałych dźwięków i sylab, bez asysty daru przekładania na język zrozumiały, bez jakiejkolwiek korzyści dla zgromadzonych.

 

--- Fałszywe „słowo od Pana”.

Osoby niezrównoważone emocjonalnie oraz takie, które posiadają przesadne poczucie własnej wartości, zwykły każde przeczucie interpretować jako nadnaturalną interwencje Boga w ich życiu. Nazywają to „słowem od Pana”. Możemy się zatem zetknąć, że w trakcie dyskusji z takimi delikwentami, zamiast rzeczowych argumentów lub przykładów z Pisma Świętego, jesteśmy częstowani raczej zwrotami w rodzaju „Bóg mi powiedział”, „Bóg mi położył na serce”, „dostałem słowo od Pana, którym chcę się z wami podzielić”. Oczywiście wypowiedzieć taka kończy jakąkolwiek dyskusję, jako że z Bogiem się nie dyskutuje.

Istotnie Bóg wiele razy objawiał swoją wolę ludziom poprzez słowo prorocze lub sny, ale w dzisiejszych czasach objawienie takie musi być zgodne z nauką Pisma Świętego, zdrowym rozsądkiem i dobrymi obyczajami. Nie przyjmujemy zatem sytuacji, gdy na zebraniu członków zboru ktoś mówi, że Bóg mu powiedział, że na tej sali siedzi zły człowiek, który chce zniszczyć nasz kościół. Incydenty takie wprowadzają bowiem element nieufności, podejrzliwości i zamętu do normalnego rytmu życia kościoła.

 

--- Niepotwierdzone opowieści o cudach, uzdrowieniach i zmartwychwstaniach.

Coraz częściej zbory Boże nawiedzają wszelkiej maści podróżujący kaznodzieje, a także biblioteki i księgarnie zborowe są „ubogacane” literaturą , najczęściej zza oceanu. Opowieści snute przez tych nauczycieli naszpikowane są historiami cudów, uzdrowień, a także zmartwychwstań, które to wydarzenia podobno są chlebem powszednim w miejscach, które owi podróżnicy wizytowali. Zapoznanie się z tymi historiami sprawia, że codzienne życie kościoła, usłane trudnościami, zniechęceniem i troskami życia, zaczyna wydawać się jałowe, monotonne i pozbawione mocy Bożej.

Bo zaiste Bóg jest wielkim cudotwórcą i gorąco wierzymy, że może On czynić wspaniałe cuda, daleko wykraczające poza nasze zrozumienie i nawet oczekiwanie. Sprzeciwiamy się tylko tabloizacji życia kościelnego i gonieniem za sensacją na wzór pogan. Nie ważymy się również kusić Boga żądając od niego coraz to nowych cudów mogących zaspokoić naszą niepohamowaną ciekawość i żądzę zapierających dech w piersi widowisk.

Dojrzałość chrześcijańska polega również i na tym, że skupiamy się więcej na osobie Boga a cudem nazywam nasze życie i wszystkie dary otrzymane od Pana, w tej liczbie najbardziej jego łaskę i zbawienie, które nam ofiarował. Siła i głębia wiary sprawia natomiast, że jesteśmy gotowi utwierdzać w miłości do Boga naszych braci a nie szukać swojego własnego ugruntowania w tanich fajerwerkach i pospolitej sensacji.

Nie jesteśmy w stanie osądzić ani zweryfikować cudownych doniesień zagranicznych kaznodziejów, Bóg jeden zna ich serce. Nie kwestionujemy ich, bowiem nie ulega wątpliwości, że Bóg może czynić te rzeczy. Nie czujemy jednak nadmiernej ekscytacji rzekomymi zmartwychwstaniami na każdym niedzielnym nabożeństwie, jako że większe wrażenie robią na nas trwałe nawrócenia do naszego Pana Jezusa Chrystusa, które możemy obserwować na naszych nabożeństwach, a które w istocie są wskrzeszeniem ze śmierci duchowej.

 

--- Syndrom wesołego chrześcijanina.

Nie wdając się w naukowe definicje, ogólnie można powiedzieć, że syndrom wesołego chrześcijanina polega na zachowywaniu się jak wariat, zwłaszcza na nabożeństwie. Przywódcy charyzmatyczni, po analizie tekstów Pisma Świętego, doszli do wniosku, że na jego kartach nader często znaleźć można wezwanie do radowania się. Biblia pisze: „radujcie się” albo, że jakiś mąż Boży „rozradował się”. Rezultatem tych wniosków jest nauczanie, jakoby każdy chrześcijanin winien być radosny, a ci, którzy są smutni, najwyraźniej nie posiadają pełni Ducha Świętego.

 

I tutaj znów można przypomnieć sobie przyczyny powstawania herezji, o których pisałem na początku artykułu. Stwierdzenie, że każdy chrześcijanin winien się radować, jest jak najbardziej słuszne, ponieważ nie ma większej radości niż trwanie przy naszym Panu, Jezusie Chrystusie. Problem polega na tym, że kaznodzieje charyzmatyczni utożsamiają Bożą radość ze zwykłym podwyższeniem nastroju, objawiającym się, jak już wspomniałem, w zachowywaniu się jak wariat. Chrześcijanin winien więc ciągle się uśmiechać, w trakcie nabożeństwa wydawać dziwne okrzyki, mieć rozmodloną minę, wznosić ręce do góry, tak jakby chciał złapać Pana Boga za nogi, zachowywać się głośno i w żadnym przypadku nie okazywać oznak smutku lub zniechęcenia.

 

Osoby stonowane, spokojne, introwertyczne zostaną w wielu wspólnotach zidentyfikowane jako nieduchowe, ponieważ niedostatecznie wyrażają radość, a tym samym Duch Święty nie wykonał w nich wystarczającej pracy. Kościół to jednak wspólnota osób o różnych charakterach i różnych temperamentach. W Kościele jest miejsce dla wesołków i smutasów, ekstrawertyków, których rozpiera energia, oraz dla flegmatyków okazujących uczucia poprzez lekkie naprężenie brwi. Wywierając presję na osoby ciche i spokojne, tracimy skarb, który być może jest obdarzony wieloma użytecznymi darami.

 

Skutki emocjonalizmu.

 

Wspólnoty, które lansują nadmierny emocjonalizm, doprowadzają do:

--- fluktuacji członków zboru – nie wszyscy dobrze czują się wśród ludzi o nieustannie podwyższonym nastroju i nie każdy godzi się na wywieranie presji okazywania uczuć religijny w sposób niezgodny z przyjętymi w naszej części świata normami kulturowymi. Dlatego też wspólnoty charyzmatyczne cechuje duża rotacja członków. Nawet osoby o ekstrawertycznym usposobieniu, zwabione do kościoła możliwością wyrażania siebie i swoich emocji w sposób bardzo awangardowy, po pewnych czasie czują się znużone i wyruszają na poszukiwanie nowych fajerwerków.

--- podatność na herezję – zamiłowanie do cudownych objawień i znaków, a także przedłożenie pielęgnowania uczuć religijnych nad rzetelne i systematyczne studiowanie Pisma Świętego.

--- odkulturowienie – chrześcijanie poddawani presji emocjonalizmu zachowują się w sposób niezgodny z obowiązującymi normami kulturowymi i obyczajowymi, a przez to stwarzają dodatkową barierę dla ludzi nienawróconych.

--- okaleczenie emocjonalne słabszych jednostek – osoby słabsze, szukające we wspólnocie chrześcijańskiej wsparcia i opieki duchowej, są łatwym łupem dla charyzmatyków. Niestety zamiast profesjonalnego wsparcia i poradnictwa, stykają się z niezrównoważoną hordą krzykaczy, pazernych na każdą nową owieczkę, którą mogliby do siebie upodobnić. Skutki zwykle są opłakane. Osoba taka po pierwszym kontakcie z chrześcijaństwem charyzmatycznym przez długie lata chowa urazę do chrześcijaństwa w ogóle.

 

Jak radzić sobie z emocjonalizmem.

 

Jedynym sposobem na ominięcie pułapki emocjonalizmu jest gruntowne studium biblijne obejmujące podstawy teologii i życia chrześcijańskiego. Chrześcijanin, który przeszedł przynajmniej raz w życiu solidny kurs biblijny jest mało podatny na wpływ charyzmatycznego emocjonalizmu, a wszelkie nowinki doktrynalne i obyczajowe będzie traktował lekki uśmiechem.

A zatem bogate życie kościoła obejmujące spotkania muzyczne, wieczorki poetyckie i wycieczki integracyjne muszą być uzupełnione o instytucję zborową, która zapewni członkom kościoła dostęp do solidnej nauki biblijnej.

Przemysław Gola

Protestanci.org

 

http://www.kosciol.pl/article.php/20090528130051264
Zapisane
http://wiridiana.blogspot.com/
W wodospadach Twych kędziorów będę nurzać dłonie,
Szept namiętny zaplatając w pasma wokół skroni. Zacałuję blaski oczu zanim znów dzień wstanie.
siloam
uczestnik
***
Wiadomości: 222


Profil na slideshare
« Odpowiedz #1 dnia: Czerwca 13, 2009, 19:09:57 pm »

Znalazła Pani ten sam artykuł co ja  ;D

To dobrze, że niektórzy protestanci idą po rozum do głowy.
Zapisane
O salutaris Hostia!
Quae Coeli pandis ostium,
Bella premunt hostilia,
Da robur, fer auxilium.
wiridiana
aktywista
*****
Wiadomości: 1255


gg 5253636

Ad altare Dei
« Odpowiedz #2 dnia: Czerwca 13, 2009, 22:47:23 pm »

Moglibyśmy się czegoś nauczyć. Szczególnie pewne ruchy katolickie.
Zapisane
http://wiridiana.blogspot.com/
W wodospadach Twych kędziorów będę nurzać dłonie,
Szept namiętny zaplatając w pasma wokół skroni. Zacałuję blaski oczu zanim znów dzień wstanie.
siloam
uczestnik
***
Wiadomości: 222


Profil na slideshare
« Odpowiedz #3 dnia: Czerwca 14, 2009, 10:26:35 am »

Jako, że piszę pracę o bł. ks. Bronisławie Markiewiczu podam tutaj jedną z jego myśli:
"Kościół Boży powszechnie uznaje zasadę, iż cierpieć z miłości dla Pana Boga jest większą łaską aniżeli prorokować, wskrzeszać umarłych, czynić jakiekolwiek cuda"
Zapisane
O salutaris Hostia!
Quae Coeli pandis ostium,
Bella premunt hostilia,
Da robur, fer auxilium.
PSFF
uczestnik
***
Wiadomości: 229


« Odpowiedz #4 dnia: Czerwca 14, 2009, 13:31:26 pm »

No tak, ale czy protestanci nie wykluli się w pewnym sensie z takiego emocjonalizmu?
Zapisane
siloam
uczestnik
***
Wiadomości: 222


Profil na slideshare
« Odpowiedz #5 dnia: Czerwca 14, 2009, 13:37:00 pm »

No tak, ale czy protestanci nie wykluli się w pewnym sensie z takiego emocjonalizmu?
Pierwsza reformacja to raczej niuanse czysto doktrynalne. Druga reformacja (tzn. reformacja u reformowanych) właśnie z tego wynikła.
Zapisane
O salutaris Hostia!
Quae Coeli pandis ostium,
Bella premunt hostilia,
Da robur, fer auxilium.
Durrandir
bywalec
**
Wiadomości: 67

« Odpowiedz #6 dnia: Czerwca 14, 2009, 13:54:31 pm »

Mała refleksja człowieka zaangażowanego także i w wspólnotę modlitewno-ewangelizacyjną z nurtu "RM"

Cytuj
--- Padanie w duchu.
Padanie w duchu to nagła utrata równowagi skutkująca upadkiem wiernego na podłogę. Upadek ten najczęściej następuje w czasie zbiorowych seansów, po modlitwie lub nałożeniu rąk na wiernego przez prowadzącego seans. Często też obserwuje się występowanie specjalnej służby „łapaczy”, a więc ludzi, którzy przechadzają się wśród wiernych, aby kiedy to konieczne złapać ich upadających, by podczas upadku nie uderzyli o jakąś twardą krawędź i nie doznali obrażeń. Dziwne to, bo w moim rozumieniu działanie Ducha Świętego w wierzącym nigdy nie prowadziło do obrażeń fizycznych niezgodnych z wolą Bożą. Bóg też w całej rozciągłości Pisma Świętego nigdy nie sugerował powołania jakiejś specjalnej służby,  która miałaby na celu ratowanie ludzi przed skutkami działania Ducha Świętego.

Spotykałem się z świadectwem ludzi, którzy spoczęcie (nie padanie) opisywali jako błogostan, który zasadniczo objawiał się brakiem możliwości ruchu, jednak doznawali uczucia raczej jakby Ktoś ich układał niż rzucał. Faktycznie trudno byłoby uznać że Bóg Wszechmogący który pragnie naszego dobra, rozbija nam głowy ;)
 
Cytuj
Wrzaskliwy bełkot jest to nieudana podróbka daru Ducha Świętego, który w Biblii nazwany został mówieniem językami, a przez teologów jest określany mianem glosolalii. Dar ten polega na mówieniu obcymi językami, których obdarowany nie zna i nie może znać.


Nigdy nie spotkałem się z takim czymś, a długo jestem świadkiem działalności grup modlitewno-ewangelizacyjnych.
Ogólnie wyróżniamy dwa typy takiego daru:
  • modlitwa w językach uznawana za uwielbianie Boga w językach które tego nie czynią; wielbią za mało... - wtedy tłumaczenie nie jest potrzebne
  • dar języków - ten sam którym Duch obdarzył Apostołów w dzień Pięćdziesiątnicy - wtedy jest konieczne i występuje przy autentycznej glosalii dar tłumaczenia, jako że jest to konkretny przekaz.

Cytuj
--- Fałszywe „słowo od Pana”.
Osoby niezrównoważone emocjonalnie oraz takie, które posiadają przesadne poczucie własnej wartości, zwykły każde przeczucie interpretować jako nadnaturalną interwencje Boga w ich życiu. Nazywają to „słowem od Pana”. Możemy się zatem zetknąć, że w trakcie dyskusji z takimi delikwentami, zamiast rzeczowych argumentów lub przykładów z Pisma Świętego, jesteśmy częstowani raczej zwrotami w rodzaju „Bóg mi powiedział”, „Bóg mi położył na serce”, „dostałem słowo od Pana, którym chcę się z wami podzielić”. Oczywiście wypowiedzieć taka kończy jakąkolwiek dyskusję, jako że z Bogiem się nie dyskutuje.
Istotnie Bóg wiele razy objawiał swoją wolę ludziom poprzez słowo prorocze lub sny, ale w dzisiejszych czasach objawienie takie musi być zgodne z nauką Pisma Świętego, zdrowym rozsądkiem i dobrymi obyczajami. Nie przyjmujemy zatem sytuacji, gdy na zebraniu członków zboru ktoś mówi, że Bóg mu powiedział, że na tej sali siedzi zły człowiek, który chce zniszczyć nasz kościół. Incydenty takie wprowadzają bowiem element nieufności, podejrzliwości i zamętu do normalnego rytmu życia kościoła

Prawidłowe jest rozeznanie takiego słowa modlitwą najlepiej kapłana i posługujących. W praktyce mojej wspólnoty właśnie jest to iż "słowo" interpretowane jako przekaz do Pana, nie jest automatycznie publicznie ogłaszany, ale najpierw zabiera się je do odpowiedzialnych, gdzie następuje rozważenie tego słowa, a przede wszystkim omodlenie.

Cytuj
Dojrzałość chrześcijańska polega również i na tym, że skupiamy się więcej na osobie Boga a cudem nazywam nasze życie i wszystkie dary otrzymane od Pana, w tej liczbie najbardziej jego łaskę i zbawienie, które nam ofiarował. Siła i głębia wiary sprawia natomiast, że jesteśmy gotowi utwierdzać w miłości do Boga naszych braci a nie szukać swojego własnego ugruntowania w tanich fajerwerkach i pospolitej sensacji.

Istnieje prosta prawda dotycząca takiego uzdrowienia:  Uzdrowienie ma prowadzić do Jezusa. Uzdrowienie ciała bez uzdrowienia duszy jest conajmniej podejrzane
Zapisane
siloam
uczestnik
***
Wiadomości: 222


Profil na slideshare
« Odpowiedz #7 dnia: Czerwca 14, 2009, 13:57:59 pm »

  • modlitwa w językach uznawana za uwielbianie Boga w językach które tego nie czynią; wielbią za mało... - wtedy tłumaczenie nie jest potrzebne
  • dar języków - ten sam którym Duch obdarzył Apostołów w dzień Pięćdziesiątnicy - wtedy jest konieczne i występuje przy autentycznej glosalii dar tłumaczenia, jako że jest to konkretny przekaz.
Proszę o dokładniejsze wyjaśnienie. Czym jest owa glosolalia? To jakiś znany język?
Zapisane
O salutaris Hostia!
Quae Coeli pandis ostium,
Bella premunt hostilia,
Da robur, fer auxilium.
Durrandir
bywalec
**
Wiadomości: 67

« Odpowiedz #8 dnia: Czerwca 14, 2009, 14:31:22 pm »

  • dar języków - ten sam którym Duch obdarzył Apostołów w dzień Pięćdziesiątnicy - wtedy jest konieczne i występuje przy autentycznej glosalii dar tłumaczenia, jako że jest to konkretny przekaz.
Proszę o dokładniejsze wyjaśnienie. Czym jest owa glosolalia? To jakiś znany język?

Typowa Glosolalia typu drugiego to na przykład dar języków które otrzymywał Ojciec Pio. Spowiadał w językach i dialektach które nie miał prawa znać - jak np. świadectwo spowiedzi która odbyła się w slangu używanym na Bronxie - "Głos Ojca Pio - maj/czerwiec 2007"
Zapisane
siloam
uczestnik
***
Wiadomości: 222


Profil na slideshare
« Odpowiedz #9 dnia: Czerwca 14, 2009, 14:34:51 pm »

Nie bardzo widzę różnicę między typem pierwszym i drugim. W obu chodzi o jakiś język obcy. Z tymże, że w drugim mamy do czynienia z jakimś proroctwem w obcym języku, a nie modlitwą. Dobrze zrozumiałem?
Zapisane
O salutaris Hostia!
Quae Coeli pandis ostium,
Bella premunt hostilia,
Da robur, fer auxilium.
Strony: [1] Drukuj 
Forum Krzyż  |  Novus Ordo  |  Kościół posoborowy  |  Wątek: Ruch charyzmatyczny: emocjonalizm. « poprzedni następny »
 

Działa na MySQL Działa na PHP SMF 2.0.19 | SMF © 2014, Simple Machines Prawidłowy XHTML 1.0! Prawidłowy CSS!